Ermənilərin mavi qəhrəmanları

Milli qəhrəmanlarsız yaşamaq fəna məsələdi. Böyük və ya kiçikliyindən, yaşadığı tarixdən və keçdiyi dönəmlərdən asılı olmayaraq hər etnosun, hətta ən kiçik xalqların belə, öz qəhrəmanları olur.

Onlar kütləyə yol göstərən, insanları urcah olduqları bəlalardan qurtaran kəslərdir ki, sonradan insanlar da həmin adamları millətin yaddaşına həkk edir, əsrlərdən əsrlərə keçirirlər.
Böyük xalqların böyük qəhrəmanları olur, çünki böyük zəfərlər qazanır, böyük hisslərlə yaşayır, böyük bəlalara sinə gərir, etnosu böyük fəlakətlərdən qurtarırlar.

Bunun da əsas şərti xalqın tarixinin gerçək olmasıdı. Vay o günə ki, tarix uydurma, hadisələr qurama, yaddaş çiy ola.

Onda belə millətin milli qəhrəmanları da saxta, yalançı və bir az araşdıranda biabırçı çıxırlar.
Əslində, ermənilər "biz dünyanın ən yazıq, faciələr yaşamış millətlərindən biriyik" deyəndə haqlıdırlar.

Çünki belə milli, tarixi qəhrəmanları olan xalq gerçəkdən də, təəssüf və acıya layiqdir.
Tarixçi deyiləm, amma ermənilərin tarixindəki ən məşhur qəhrəmanların bir neçəsinin kimliyini araşdırdım.
Bəlli oldu ki...
Fəqət, tələsməyək və bu insanların, "ermən xalqının milli qəhrəmanları"nın kimliyinə birlikdə baxaq..

"Sərgədan" uşaqbaz

Ermənilərin ən məşhur tarixi şəxsiyyətlərindən biri Qaregin Njdedir.
1886-cı ilin fevralın 2-də İrəvan quberniyasında anadan olub 1955-ci ilin dekabrın 21-də Rusiyanın Vladimir şəhərindəki həbsxanada ölən adamı ermənilər milli qəhrəman, "Sünik xilaskarı" və ilaxır sayırlar.
Halbuli, Məşədi İbad demişkən, "bu da sonradan qəlp çıxdı..."
Qurtar kəndində doğulan Arakel Ter-Harutyunyan Sankt-Peterburq Universitetinin hüquq fakultəsinə daxil olduğu ildən sonra türk ulusuna nifrət etməyə başlayır.
Həmin nifrət onu İrana, Türkiyə ilə sərhədin yaxınlığında Salmasda daşnakların yaratdığı hərbi məktəbə aparır.
Orada rus zabiti Knyajevskidən hərb elmini öyrənəndən sonra Bolqarıstanın paytaxtı Sofiyada Dmitri Nikolov adına hərbi məktəbə daxil olur, oranı bitirərək bolqar ordusunun podporuçiki çinini alır və elə həmin il daşnakların yaratdıqları qiyamçı dəstəyə qoşulur.
Murad Alaverdyanın dəstəsində türklərə qarşı vuruşmağa başlayan Arakel olur Qaregin Njde, yəni "Sərgədan Qaregin".
Bu adamın əməlləri bəlli: on minlərlə osmanlı və azərbaycanlı türkün qətlə yetirilməsində birbaşa günahkar, Zəngəzur və Yelizavetpol qəzalarında günahsız azərbaycanlıları qıran "Sərgədan" sonradan ermənilərin daha bir "milli qəhrəmanı"na dönən Andranik Ozanyanın komandiri olmuşdu.
Qaregin Njdenin həyatı və gördüyü işlərdən geniş bəhs etmək istəməm. Sadəcə, onu yazım ki, "Sərgədan" sümüyünün iliyinədək türk düşməni, yüzlərlə uşaq və qadını şəxsən güllələmiş qəddar, hətta manyak bir insan idi. Özünü türk sayan kəs belə murdarın goruna tüpürməyi adi iş bilməli. Bunu ermənilər də etiraf edir, qürrələnirlər.
Amma elə həmin ermənilər Qaregin Njdenin həyatının indiyədək "qaranlıq və mübhəm" saxlanan yönlərindən bəhs etmirlər.
Halbuki "Sərgərdan"ın kim olduğunu ilk dəfə rus bolşevik inqilabının "ata"larından biri, bolşevik ordusunun qurucusu Lev (Leyba) Davidoviç Bronşteyn - "Trotski" ləqəbiylə dünyanın tanıdığı adam bəhs etmişdi.

"Gecə əzablarını" sevən gözəlçə Qaregin

1913-cü ilin noyabrın 15-də Njdenin komandiri olduğu dəstə ilə Bolqarıstanda Məhrəmli adlı türk kəndinə hücum edərək yüzlərlə günahsız insanı əzabla, vəhşiliklə qətlə yetirməsindən və bu "şücaət"inə görə Bolqarıstanla Yunanıstanın hərbi ordenlərini almasından sonra Lev Trotski bolqar sosial-demokratlarına ünvanladığı məktubunda yazırdı: "... Yoldaş Njdenin əməllərini duydum və onunla bəlkə də fəxr etmək olardı. Hər halda o, imperialistlərə qarşı pis vuruşmur. Lakin yoldaşlar bildirirlər ki, döyüşdən sonra yoldaş Njde iki türk gəncini öldürməməyi əmr edib, onları müvəqqəti qərargah etdiyi kəndli daxmasına aparıb. Mənə çatan məlumatlara görə, yoldaş Njde həmin axşam o türk gənclərdən onu "sevmələrini" tələb edib, özü qadın paltarı geyib və səhərədək "təcavüzə" məruz qalıb. Səhər açılanda isə həmin türkləri güllələyib. Bu hadisə biabırçılıqdır və ümid edirəm ki, gərəkli nəticələr çıxarılacaq".

Çağdaş dillə desək, ermənilərin "ən sərt, əzmli, qəddar milli qəhrəman"larından biri kimi vəsf edərək heyran qaldıqları Qaregin Njde passiv homoseksual, içində qadın yaşadan bir "kişicik" olub.
Onun yavərləri həmişə hündürboy, Njdenin özü demişkən, "suyuşirin və gözəl" olurdular.
1919-1920-ci illərdə Azərbaycan kəndlərinə divan tutan digər cəllad Poqos Ter-Davtyanın sonradan dəstə komandiri olmuş Yegişe Avazyan "sərgədan" Qareginin sabiq yavərlərindən idi.
Ter-Davtyan 1921-ci ildə "Dağlıq Ermənistan Respublikası"nı yaratmış Njdenin "baş nazir"i Smon Vrasyana ünvanladığı məktubunda yazırdı: "... Njdenin murdarlığını kim bilmir ki?! Tatev kilsəsində otura bilərsiniz, Gorusda 32 tatar kəndini yandırıb kül etməyinizlə qürrələnə bilərsiniz. Amma mən bilirəm Njdenin kim olduğunu. O, mən yavəri olanda dəfələrlə "gəl, bu gecə sənin gözəlçən olacağam, mənə əzab ver, incit məni, sev məni" deyərdi. Yazıqlar olsun sizə ki, başınızda zahiri kişi, içi isə küçə fahişəsi olan adam durur".

Njde 1937-ci ildə Erməni İnqilabi Federasiyası-Daşnaksutyun ilə əlaqələri kəsəndə, daşnakları "xalq düşməni, çaqqallar" adlandırıb "Seqakreon" adlı ifrat millətçi təşkilat yaradanda məşhur daşnak Manuçar Suikasyan demişdi: "Gör erməni milləti nə günə qalıb ki, həftədə iki-üç dəfə özünü iki-üç kişiyə zorladan, ən əxlaqsız əməllərdən həzz alan yarıqadın-yarıkişi Njde bizə cəsarət və kişilik dərsi keçir".
1946-cı ildə İrəvan həbsxanasında saxlananda da o, gecələr "fahişə"yə dönməsi ilə ad çıxarmışdı.
Sabiq SSRİ Dövlət Təhlükəsizlik Nazirliyinin (MQB) arxivlərində Njdenin istintaq materialları saxlanırdı və həmin sənədlər bu "qəhrəman"ın aşkar homoseksualist olduğunu təsdiqləyir.

Zərif mademuazel Dro

Türk ulusunun qanını içməyə hazır olmuş məxluqlardan biri, minlərlə azərbaycanlının qətlində günahkar olan digər zərif "qəhrəman" erməni generalı Drodur.
1883-cü ilin mayın 1-də İqdırda anadan olmuş Drastamat Martirosoviç Kanayan uşaqlıq illərində ağır psixi travma keçirmişdi.
Erməni tarixçiləri bu faktı hər bir vəchlə gizlətməyə çalışırlar, lakin bəlli ki, Drastamat 6 yaşında olanda atası onu zorlayıb.
Sonralar İrəvandakı rus gimnaziyasında oxuduğu dövrdə isə iki müəllim tərəfindən dəfələrlə cinsi təcavüzə məruz qaldığını etiraf edən Drastamat Kanayan illər ötəndən sonra özü passiv homoseksualistə dönmüşdü.
1918-ci ildə türklərlə azərbaycanlılara qarşı Başaparan döyüşündən əvvəl artıq "Dro" ləqəbiylə tanınan Kanayan demişdi: "Müharibənin bir pis cəhəti var ki, gözəl kişilər və yaraşıqlı oğlanları öldürməli olursan".
O, ömrünün son illərində yaşadığı Beyrutda da yeniyetmə oğlanlarla eşqdən vəcdə gəlir, bunu gizlətmirdi də.

Mademuazel Andranik

Türkiyənin Trabzon vilayətinin üzqarası adamları var və onların arasında Andranik Ozanyan xüsusi yer tutur. 144 il əvvəl Qarahisarda doğulan bu adam hərbçi olub, arvadı və oğlu öləndən sonra isə Türkiyəyə qarşı terrora başlayıb.
1891-ci ildə "Hnçakyan" Partiyasına qoşulan Ozanyan İstanbuldakı "Lodos" meyxanasında içib iki yunan gənclə səhərədək sevişdiyi üçün partiyadan qovulmuşdu.
O biabırçı olaydan sonra "hnçakan"lar, yəni partiya üzvləri Ozanyanı "mademuazel Andranik" adlandırmışdılar.
1907-ci ildə Daşnaksutyuna üzv olan Ozanyan burada da soyumamışdılar. Daşnaklar 1908-ci ilin yayında Ozanyanın içib qadın paltarında meyxanada oynamasını, sonra da oradakı ermənilərə "Ahh, içim yanır - səni söndürən tapılarmı?!" deməsini ikrahla xatırlayırdılar.
İstanbul daşnaklarının liderlərindən olan Masis Tovjyan isə deyirdi: "Beləsinin üzünə tüpürmək belə, istəmirəm. Andranik Ozanyan çox əxlaqsız, sürtük bir insandı. Uşaqbazlığını, kişilərlə yatağa girib "ehtiraslı qadın" olmaq istədiyini gizlətməyən dəyyusdur o"!
Lakin 1914-cü illdə Tovjyan müəmmalı şəkildə qətlə yetirilir və Ozanyan yenidən Daşnaksutyun sıralarında bərpa olunur.

Serobla Andranikin sevgi macərası

Andranikin "paşa" adlandırılmasının da maraqlı tarixçəsi var.
Bir çox tarixçilərin iddialarının tam əksinə olaraq, bu homoseksual məxluq heç zaman Osmanlı Türkiyəsində zabit olmayıb.
1895-ci ildə Qarsdan Sasuna yollanaraq Axbur Serob adlı erməninin qiyamçı dəstəsinə qoşulan və elə ilk gecədə Serobun çadırında "komandir"lə yatan Andranikin eşq macərası faş olmasın deyə 4 nəfər güllələnmişdi.
Onlar Serobla Andranikin gecə eyş-işrətini görmüş mühafizəçilərdi.
1900-cu ildə kürd ağa Bşare Xəlil erməni Serobu tələyə salıb başını kəsir. Osmanlı Türkiyəsinin sultanı Əbdülhəmid də bu əmələ görə Xəlil ağaya orden verir.
"Sevgilisi"nin öldürüldüyünü eşidən Andranikin üç gün-üç gecə ağladığı deyilir və bu barədə ermənilərin xüsusi "dastan"ları da var.

Serobun öldürülməsindən 8 ay sonra Andranik başının dəstəsi ilə Xəlil ağanın kəndinə girir. Kürd ağanı və onun 17 mühafizəçisinin öldürüldüyü həmin döyüşdə Andranik kürd Xəlil ağanın ordenini özü ilə aparır. Beləliklə Andranik, öz həmcinsi, daha doğrusu sevgilisi Serobun qısasını alır.
Məhz bu olaydan sonra ermənilər Andranikə "paşa" deməyə başlayırlar.
Onun zabit rütbəsi isə 1912-ci ildə Balkan müharibələrində türklərə qarşı vuruşması ilə bağlıdır ki, bu savaşlarda Bolqarıstan çarı Ozanyana polkovnik rütbəsi verir.
1915-ci ildə isə o, türklərə qarşı Dilman savaşında xüsusi, əlahiddə vəhşilik göstərdiyinə görə çar Rusiyasının iltifatını görmüşdü. Rusiya çarı II Nikolayın fərmanı ilə Andranikə Georgi Xaçı və general rütbəsi verilmişdi.
Sağ qulağını türk Səlimin kəsdiyi erməni Andranik barədə ermənilərin "mübhəm" saxladıqları həqiqətlərdən biri də onun ABŞ-dakı son illəri barəsindəki bir para sənədlərdir.
1927-ci ildə Fresno şəhərində ölən Andranikin ömrünün son günlərinədək hər gecə yatarkən qadın tumanı geyməsi barədə onun qulluqçularından biri, Repsime Yanusyan adlı qadının xatirələri var.
Və nə qədər "gözlənilməz" olsa da, Andranik Ozanyan passiv homoseksualist, yəni özü kimi "mavi"lərlə cinsi əlaqələr zamanı "qadın" olmağı sevən adam idi.
Üstəlik, qoca yaşlarında o, 14 dəfə zöhrəvi xəstəliklərdən müalicə almışdı.

"Ağlayın, ey ermənilər!"

.... Ermənilərin "millətin atası" və tarixlərinin ən böyük səlnaməçisi hesab etdikləri alban Xorenaslı Movses "Ermənistanın tarixi" kitabını bu sözlərlə bitirirdi: "Ağlayıram səni, erməni ölkəsi. Çünki çarın, keşişin, müəllimin və müdrikin yoxdu. Sənin dünyan naqisləşib, əxlaqsızlığın əxlaq olub, bisvadlıq savad və bilik istəklərini üstələyib, yalan həqiqətə çevrilib.
Səni ağlayıram, erməni kilsəsi - gözəlliyini, ağlını, cəsur rəhbərini və onun yollarını gedənləri itiribsən. Artıq yaşıl çəməndə otlayan ağıllı sürünü, canavarlardan qorunmuş qoyunları görmürəm. Ermənilər adlanan, bu sürü dağ-daşlara səpələnib, çirkinliyi saflıq, çirkabı paklıq kimi qəbul edir".
Belə "qəhrəman"ları olan xalq ağlamalıdı. Amma nə yazıq ki, ermənilər əsrlər əvvəl onların barəsində deyilənləri hələ də dərk etməyiblər.

Həsən Ağacan
Milli.Az