PUL
Budur, gəlib çatdım. Dənizin sahili olmalıdır. Hə, elədir, olmalıdır.
Amma deyil. Qarşımı uca hasar kəsib.
Hasarın o tərəfi isə dəniz, qumsallıq, ləpədöyən, sahil, dalğalardır.
Dənizin səsini, dalğaların çırpıntısını eşidirəm, amma çata bilmirəm.
Hasar boyunca gedirəm, gedirəm - amma divar bitmək bilmir.
Daşlarının arası sanki qəzəblə yoğrulub zəhmllə qarışdırılan hasar yuxarıdan aşağı zabitə ilə baxır mənə.
Hasarın o tərəfi dənizdir. Xəzərdir.
Abşeronun çimərliklərini, qumsallıqlarını, ləpədöyənlərini bizdən ayırıb özlərininki edənlərin villaları, özəl çimərlikləri, restoranları, otelləri, daha nələri, nələridir hasarın o tərəfi.
Bu tərəfdə isə mənəm. Bəşər övladı, amma övladının bəşərinin bu dənizi görə biləcəyinə ümidi az olan bir kəs.
Dənizi məndən ayıran, məni də dənizdən uzaq tutan hasarı ucaldan tamah, saxlayan amirənəlik, möhkəm edən laqeydlikdir. Hasar boyu addımlayıram və addımların sayını itirəndə anlayıram ki, hasarın, divarın daşları sanki səfləri ilə yanımla gedir.
İzləyir məni - həbsxanada məhbusu nəzarətçi müşayiət edərək izləyən təki.
Halbuki o hasar dəniz azadlığımı əlimdən alıb.
Hasarlar dağılmalı deyilmi?
Orxan Hun
Milli.Az
Digər maraqlı xəbərlər Milli.Az-ın Facebook səhifəsində.
Bizi "Telegram"da izləyin.
Şahidi olduğunuz hadisələri çəkib bizə göndərin!
.jpg)
